fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
fot. Astashow Studio
Kanon lektur szkolnych, choć tak potrzebny, kojarzy się często z przymusem, oceną i nudą. Z anachronicznym językiem i starymi wzorcami. Z kluczem, który premiuje standardowe odpowiedzi. Jak jednak stworzyć przestrzeń do dialogu, gdzie na podstawie lektur, można rozmawiać o własnych emocjach i świecie? Jak docenić pamięć, tradycję i wspólny język kultury w książkach i dostrzec w nich szansę nowego, świeżego odczytania?
Projekt edukacyjny „Sienkiewicz, do domu” zderza szkolne absurdy z potrzebą odpoczynku, krytycznego myślenia i… wspólnej zabawy. Aktorzy i pedagożka teatralna wciągają widzów w lekcję bez ocen, ławek i kluczy odpowiedzi – rozmowę o tym, co naprawdę nie gra w kanonie lektur szkolnych. To również niepozbawiony humoru manifest uczniów, rodziców i nauczycieli, którzy mają dość recytowania „co autor miał na myśli” – i wreszcie chcą powiedzieć, co mają na myśli właśnie oni.
Dostępność wydarzenia
Potrzebujesz wsparcia podczas spektaklu?
Możemy zapewnić audiodeskrypcję, napisy, tłumaczenie na Polski Język Migowy lub asystę.
Skontaktuj się z naszą koordynatorką ds. dostępności:
Roksana Wasilewska
tel. 882 095 085 (zadzwoń lub napisz SMS)
r.wasilewska_@_teatrzaglebia.pl
Zapis głosów
Podczas spotkań z nurtu teatru w klasie Sienkiewicz, do domu młodzież dzieli się z nami swoimi głosami.
To głosy bardzo różne: pełne frustracji, bezradności, zmęczenia i narzekania, ale też śmiechu, sympatii, zaskoczeń i drobnych przyjemności. Pojawiają się zdania proste, czasem nieporadne, czasem ironiczne – takie, jakie padają na co dzień, bez potrzeby doprecyzowywania i porządkowania.
Nie wszystkie wypowiedzi są „zaawansowane”.
Czasem to tylko: „lektury są nudne”, „nie rozumiem, po co to czytamy”, „Tadeusz lubi stare baby” albo: „w Panu Tadeuszu najbardziej podoba mi się przepis na bigos”.
W tej prostocie jest jednak coś bardzo ważnego – autentyczne doświadczenie i potrzeba wypowiedzenia tego, co zwykle zostaje w środku. Ten moment nie jest istotny dlatego, że przynosi gotowe odpowiedzi. Jest ważny, bo daje ujście emocjom i pozwala im wybrzmieć. A kiedy pojedyncze głosy zaczynają się zbierać, zderzać i nakładać na siebie, spod warstwy narzekania wyłania się coś więcej – kolektywny głos zmiany. Ten zapis jest więc śladem po spotkaniu, ale jednocześnie początkiem rozmowy. Rozmowy o tym, co można by zmienić, czego naprawdę potrzebujemy i jak radzić sobie w systemie, który często męczy zamiast wspierać.
Zapis głosów nie jest więc manifestem (choć może trochę marzymy, żeby nim był…) ani diagnozą.
To miejsce, w którym głosy zostają wysłuchane – i od którego można zacząć dalej. Dajcie więcej!
– Joanna Maria Płonka, pedagożka teatru TZ
